Çoğu zaman hedefsizliklerin hedef alındığı bir zamana doğduk. Değil yayın organlarında, hayatımızın kılcal damarlarında bile rayting kaygısı geziniyor artık… Ve ben de aslında bu ağrılı ve sancılı sürecin naçizane mahsulüyüm.
Garip bir merhaba olduğunun farkındayım. Rayting kaygısı işte…
Yıllardır çeşitli şekil ve formlarda aranızdaydım lakin bundan böyle farklı bir biçimde daha kendimi, kendimizi ifade etmeye çaba göstermek istedim yazarak. Yazmak, birçok şeyin dışa vurumu ama bundan katbekat fazlasının da içerilerde bir yerlerde yok oluşu malum. Yazacak çok, içerilerde yok edecek daha çok şeyim var. Bu yüzden selamlıyorum gözlerinizi ve gözleriniz aracılığıyla da zihinlerinizi. Siz bana, ben de size hoşgelmiş oluruz, umarım…
“ ‘Hayatın dikenli yollarında yürüyoruz’ derken aceba kaçımız kendimizin de başlı başına birer diken olduğunu düşünüyoruz?” diye düşünüyorum bu aralar. Hani zorluklar var tamam da, ne kadar şeyi kolaylaştırıp, kaç dikeni yolduk hayat yolunda? Bu ve bunun gibi fuzuli soru ve sorunlar meşgul ededursun zihnimi, ben bir yandan zatımı takdim edeyim size…
Ahmet Enes benim adım. İki adım var, ikisine de hastayım. Şarkı söyler, yazarım. Sadece kendime değil, gördüklerime de aynayım. Mimarlığını üstlendiğim hayal mahsulü ütopik sarayları saymazsak, bu kocaman kara parçasında her insan gibi herhangi bir yerde yaşarım. Ve yine her insan gibi ağlanacak halime güler, gülünecek halime ağlarım.
Velhasıl, giriş bölümü kısa olmalı diye düşündüğümden, bu sınırlı tutulmuş merhaba satırlarına nokta koymak durumundayım.
Buluşuncaya dek bir başka yazı halinde, hepinizi en samimi hoşbulmuşluğumla selamlarım…