...ve işte sırf bu yüzden ben sevmenin zararlı bir şey olacağı kanaatindeyim. Ve ben zaten bir Oscar Wilde delisiyim.

Belki ülkemin dört bir yanında mayınlar bunun için patlıyor, bu yüzden arkası kesilmiyor şehit cenazelerinin ve bu yüzden belki de herkese kendi davası “şahane”...

Çok sevmemeli hiçbir şeyi. Öldürüyoruz çünkü birbirimizi. Biri dava sevgisine mayın patlatıyor, diğeri mayına basıp can veriyor, bir diğeri cenazede alkış tutuyor, benim ülkem seyrediyor...

Mayını patlatan, içindeki insanlığın canına kıyıyor, ona basıp can veren, evinde bilmem kaç sevdiğini öldürüyor, cenazede alkış tutan, ülkemin hassasiyetinin canına rahmet okutuyor...

Ben mesela ezelden bırakmışım sevmeyi, kimse gönül meskenimde ölmesin diye. Kafamı toplayamıyorum sevince. Hani bir bebeği severken içine sokup sıkmak istersin kollarınla ve sonra ölür o bebek ama... Hem sonra bilmiyoruz kimin sevgisi neye gebe. Ve yine bilmiyoruz kimin sevgisi hakiki, kiminki sahte. Üstelik biz yalancı çobanların masallarıyla büyüdük ve dürüst bir çoban çıkıp haykırsa bile gerçeği yüzümüze, sırf içimizdeki yalancı çobanlar ölmesin diye, reddederiz o gerçeği de...

O kadar inanıyoruz ki inanmamaya, hiçbir değerin tam karşılığı yok hafızamızda. Laf olsun diye inandıklarımız da cabası ayrıca...

Ama ben inatla merak ediyorum yine de, bir adamı dağlara çıkaran sevgi ne tür bir sevgidir diye. Onu güzel bir kadınla, sağlıklı çocuklarla sürülecek bir hayattan alıkoyup, dağlarda perişan eden, üstelik ona kardeşini öldürten ne tür bir sevgi türüdür... Sonra yine merak ediyorum, güzel ülkemin gözleri kapkara, yanağında gamzesiyle bir Kürt çocuğunun dimağında, “devlet bizim düşmanımızdır” düşüncesini yeşerten nasıl bir sevgidir diye...

Merak işte. Bazen cevaplar sorulardan, bazen sorular cevaplardan çok. Lakin bu bir kısır döngü. Öpmek isterdim ellerinden ve gözlerinden ve yazdığı kaleminden ve düşündüğü beyninden ve hissettiği yüreğinden Oscar Wilde’ın. Tabi ki bu sadece iki sevgili için söylenmiş bir söz değildir, zira Oscar Wilde bu kadar kısır düşünceli bir adam değildir. “Herkes öldürür sevdiğini”, her kara parçasında ve hem savaş, hem barış esnasında. Herkes önce çok sever, sonra da çok sever sevdiğini öldürmeyi, taa Habil ile Kabil’den beri. Ben de seni bu yüzden sevmiyorum sevgilim. Sevemedim sevgilim. Sevmeyeceğim sevgilim. Çünkü sen ölme ve ben her an seni sevme ihtimalimi içerimde taşıyabileyim. Çünkü artık bu denli aşırı sevgiler olmasın ve olmasın mayınlar, olmasın dağlar, olmasın mayınlara basanlar...

Kalbim acıdı. Güya bu, neşeli bir yazı olacaktı. Her neyse, artık bir dahaki sefere...