Hep hayatımızda birşeylerimiz olsun, isteyelim de Allah versin, olsun da olsun arzusu içindeyizdir.

Çoğu zaman istediklerimiz olmaz, öfleriz pöfleriz. "Zaten bende de şans olsa..." diye başlayan veya benzeri cümlelerle şikayet eder dururuz.

Olduğu zaman da çoğunlukla teşekkür etmeyi, şükretmeyi unuturuz. Umursamayız hiç.

Hayatımız iş, ev, çocuk, eş arasında koşuşturmacayla akıp giderken, hiçbirşeyin de ne farkına ne de tadına varamayız. Eh resme baktığınızda varacak halimiz de pek yoktur hani... İşte çalış dur, bir de müdürü, patronu çek. Sonra eve gel, bağrış çağrış çocuk gürültüsü... Hatunsan yemek yap ortalığı topla, çocuklar okuldan alınacak; erkeksen daha eve gelmeden şunu da alsana gelirken, haa bir de faturaları ödemeyi unutma. Kredi kartları, elektrik, su , doğalgaz, vs.... uzayıp gider. Eve gelince de hanımın mutfaktan bile duyulabilen ve sürekli şikayet içeren sesi... Çekilmez, bir de kumandaya da sahip olamadın mı yandın . Vay haline..

Arkadaşın arasa, çıksak buluşsak dese... ama nerdeeee yorgunsun , cepte paranın da pek olduğu sayılmaz. İyisi mi otur oturduğun yerde...

Kültürel aktivite yapsın desek, valla milletimizin kültür seviyesi belli. Kaç kişinin aklına bunlar gelecek. Öyle tiyatro, opera, bale neyimize... Aç televizyonu yarışma programı, tüm edebi eserlerimizin sakız misali uzamış dizi versiyonları, haberlerde ise cinayet, savaş, politika ve bir de en önemlisi futbol .... Uyutulmak için birebir. Biz de uyumaya hazırız hani...

Ama hayatımızı hiç daha üst seviyelere çıkarmayı, daha güzel yaşamayı düşünmeyiz. Sahip olduklarımıza şükretmeyi bilmeyiz. Aslında isteriz de, işte sadece isteriz. Sonra da bir kısır döngünün içinde kalır, yuvarlanır gideriz. Başımıza gelen herşeyden (iyisiyle de kötüsüyle de) birşeyler çıkarmamız gerektiğini hiç mi hiç düşünmeyiz.

Aslında yapacak o kadar çok şey var ki.... Hayatı yaşamak ama öylesine değil. Sadece dünyaya geldiğimiz ve nefes aldığımız için değil.

Resmin sadece bir kısmını görmeye alışmışız. Bütününe bakmayı hiç akıl edemeyiz. Ve nerede hata yaptığımızı farkedemeyiz. Aslında birçoğumuz hata yaptığımızı bile kabul etmeyiz ya...

Şimdi "Bütün bunları biliyoruz. Sen tekrar edip nereye varacaksın?" dediğinizi biliyorum.

Bu hafta sonu Aydın ARITAN ve Bihin EDİGE'nin "Nerede Hata Yapıyoruz"adlı kitabını okudum. Belki birçoğunuz okumuşsunuzdur, belki de okumamışsınızdır. Okuyup da uygulamayanlar için bir hatırlatma olsun, okumamış olanlar için ise kesinlikle okunması tavsiyesi...

Bu kitap bize beynimizi nasıl açabileceğimizi ve algılarımızı nasıl kuvvetlendirip kullanabileceğimizi, yaşamın gerçekleri içerisinde kendimizi tanımamızı sağlamak için bir başlangıç...

Evren aslında tüm imkanları ile bizim isteklerimize cevap vermeye hazır... Önemli olan bizim bunu nasıl istememiz gerektiği...

Bugüne kadar bilinen ve geçerliği kabul görmüş Newtoncu düşünce tarzı içinde, herkesin ve herşeyin ayrı ayrı olduğu gerçeği üzerine hareket edilir. Bu "ben" olgusu üzerinde yoğunlaşır.

Halbuki artık 21. yüzyıl gerçeğinde Holistik Düşünce kavramı vardır ki , yukarıda bahsettiğim kitabın temelinde olan , bu herkesin ve herşeyin aslında bir bütünün parçaları olduğunu gösterir ve ben değil biz olgusunu kuvvetlendirir. Bunu en basit olarak bir elin nesi var iki elin sesi var sözüyle bile ifade edebiliriz. İsteklerinizi bencilce değil de bir bütün için istediğinizde gerçekleşme olasılığı daha yüksektir. Holistik Evren bir enerji bütünlüğüdür. Enerjiniz ne kadar yüksekse evrene bunu iletmeniz ve almanız her zaman mümkündür.

Hayatımızda var olmasını veya hayatımızdan çıkmasını istediklerimizi, hedeflerimizi ne kadar net bir şekilde belirler ve bir o kadar da bütünlük içerisinde istersek, Holistik Evren bize gerçekten de bunu sunmaya hazır. Yeter ki enerjimizi doğru şekilde kullanalım.

Ben artık böyle güzel bir haftanın daha ilk gününde daha fazla başınızı ağrıtmadan, sadece diyorum ki;
Tüm istekleriniz gerçekleşsin, hayatınız güzel ve enerjiniz her zaman yüksek olsun....